One Insight: Honour And Beauty

odal3

°°°°°°°°°

One Insight: Honour And Beauty

Here, an insight: Honour creates Beauty – and it is beauty that I desire: to be surrounded by beauty, without and within. Our modern world is ugly: it has made ugliness into an art, a business, a cult and a way of life.

Our environment is for the most part ugly; the attitude of many, many people is ugly – concerned as they are for the most part with mundane things, with profane things, and all to ready and willing as they are to do what is not honourable: to gossip, to be petty, to put their own ego, desires, before what is honourable, and subsumed as they often are with the ethos of ugliness that pervades our modern world. They do not feel beauty; they do not desire beauty; they are, for the most part, content to live, breathe, desire, be part of, the ugliness of the modern world and its dishonourable way of life. For instance, most of the music, the “entertainment”, the art, of this modern world is ugly; the buildings, the cities, the towns, are ugly.

There are a few places where beauty lives, today: A concert, perhaps, where sublime, numinous, music presences for an instant what elevates us beyond ourselves; a woman of empathy, whose face, whose eyes, whose manner, radiates both a warmth and a reminder of our own fragile humanity. A sunny day in Spring or Summer in rural England or Germany when, atop some hill, ones sees, feels, senses the connexion that we are with all life and especially with the ancient land of our ancestors. A simple shared and wordless moment when two lovers become one, through their uncomplicated loyal love, through the immediacy of a shared momentary experience… But these are isolated, increasingly fewer, incidents, among the tawdriness, the urban sprawl, the egotism, the obsession with materialism, the dishonour, the disloyalty, the profanity, the commonness, of modern life.

Beauty is not the norm – the ideal, the archetype, the goal – as it can and should be.

Why do I admire – why have I steadfastly admired, for thirty-five years – National-Socialist Germany? Because I found, and find, in it an intimation of beauty – a desire to bring beauty, joy, back into the lives of ordinary people; a desire to raise them up from the ugly. And what was wonderful, inspiring, remarkable was that this was done within the confines, within the constraints, of a modern nation with its cities, towns, industries: and that it involved all of the people, not a minority, not an elite. National-Socialism was a means whereby the beautiful could be felt and known – a means whereby beauty was once again presenced in the lives of ordinary people. A means whereby a connexion was made to those things which can and do elevate and evolve us, and which thus create an inner beauty. This is the simple, profound, beautiful message of National-Socialism.

How did those National-Socialists do this? Through honour; through duty; through loyalty, through understanding the importance of beauty and of our connexion, through our folk and homeland, to Nature.

So many lies have covered this beauty; so many lies to try to distance us from that truth; so many lies to try and prevent us from seeing, understanding, striving to follow, that beautiful, inspiring, example. And yet – the truth lives; the beautiful, numinous, archetype is there, and will always be there so long as some of us remember, and recount to others our remembering.

David Myatt
December 114yf

Editorial Note: The article was first circulated by Reichsfolk and then published on various “right-wing” internet forums in 2003, including Stormfront and Skadi. It was subsequently translated into many languages, including a Dutch version as given below.

°°°°°°°

Een inzicht, eer en schoonheid

Hier is een inzicht: uit eer komt schoonheid, en het is schoonheid welke ik nastreef: om door schoonheid omringt te worden, van buiten en binnen. Onze moderne wereld is lelijk: het heeft lelijkheid tot een kunst verheven, een business, een cultus en tot een manier van leven.

Onze omgeving is voor het grootste deel lelijk; de houding van velen, vele mensen zijn lelijk, bezig als ze zijn met voor het merendeel moderne dingen, met overbodige dingen, en maar al te snel klaar om bereid dat te doen wat oneervol is: te rodelen, om mooi te zijn, om het eigen ego en de eigen wensen voor dat wat eervol is te plaatsen. De manier waarop ze vaak opgaan in de lelijkheid welke onze moderne wereld doordringt is pervers te noemen. Zij voelen niet de schoonheid, ze streven de schoonheid niet na; zij zijn, voor het meerendeel, gelukkig te leven, ademen, wensen en deel uit te maken van, de lelijkheid van de moderne wereld en zijn oneervolle manier van leven. Bijvoorbeeld, de meeste van de muziek, de zogenaamde entertainment, en de kunst, van de moderne wereld is lelijk; haar gebouwen, steden en dorpen, worden tot lelijkheid verheven.

Er zijn een paar plaatsen waar de schoonheid leeft heden ten dag: Een concert, wellicht, waar sublieme, overweldigende, muziek welke ons wij voor een moment boven onszelf getild worden; een vrouw van empathie, wiens gezicht, wiens ogen, wiens manieren, zowel warmte uitstralen als ons herinneren aan onze eigen breekbare menselijkheid. Een zonnige zomerdag in een landelijk stuk Europa wanneer, boven op wat heuvels, iemand de connectie met al het leven, en special de oude landen der onze voorouders, voelt. Een simpel gedeeld en woordeloos moment wanneer twee geliefden eender worden, door hun ongecompliceerde trouwe liefde, door de urgentie van een direct gedeeld kortstondig moment… Maar dit zijn ge- isoleerde, steeds minder voorkomende, incidenten, onder de stedelijke nonchalante houding, het egoisme, de obsessie met materialisme, de oneervolheid, de onloyaliteit, de individualistische gemeenschappelijkheid, het modern eleven.

Schoonheid is niet de norm, het ideaal, de ruggengraad, het doel, wat het kan en zou moeten zijn. Waarom bewonder ik, en heb ik stavast bewonderd, voor 35 jaren, het NationaalSocialistische Duitsland? Ik vond, en vind, daarin een uiting van schoonheid – een wens om schoonheid, vreugde, terug in het leven van gewone mensen te brengen; een wens om hen van lelijkheid te verhevenen. En wat prachtig was, opmerkelijk en inspirerend was, dat dit binnen de grensgebieden, binnen de beperkingen, van een moderne natie met zijn dorpen, steden en industrie werd gedaan: het ging eenieder aan, niet een minderheid, niet een elite. NationaalSocialisme was een middel waardoor de schoonheid gevoeld en gekend kon zijn, een middel waarbij de schoonheid nogmaals present was in de levens van de normale mensen. Een middel waarbij een connectie gemaakt werd naar die dingen welke ons kunnen verheven en evolueren, en daardoor dus innerlijke schoonheid waar maken. Dit is de simpele, diepgaande, mooie boodschap van het NationaalSocialisme.

En hoe deden deze NationaalSocialisten dit?

Door eer; door plichtsgevoel, door trouw, door het begrijpen van het belang van schoonheid in van onze verbintenis, door ons volk en vaderland, naar onze aard.

Zo vele leugens hebben deze schoonheid gemaskeerd; zo vele leugens welke ons op afstand willen houden van de waarheid; zo vele leugens welke trachten te voorkomen dat we zien, begrijpen en streven hetgeen te volgen, dat mooi en inspirerend is. En toch, de waarheid leeft; de schoonheid en de ruggengraad is er, en zal er altijd zijn zolang een aantal van ons zich het herinneren, en het doorgeven aan anderen om te herinneren.

°°°°°°°°°

Related:

° Myatt: Selected National Socialist Writings (pdf)
° Vindex: Destiny Of The West (pdf, facsimile of the 1984 text)
° David Myatt And Reichsfolk

°°°°°°°°°